Maandelijks archief: november 2014

Zomaar een verhaal uit de praktijk

Tijdens mijn werk in de wijkverpleging kwam ik vroeg in de ochtend bij weduwe X. Ik kon haar al langer, met regelmaat gaf ik ondersteuning bij een medische handeling. Die ochtend opende zij de deur en zag ik meteen dat ze heel verdrietig was. Aangezien begeleiding ook bij het werk hoort, vroeg ik haar wat er aan de hand was. Uiteraard hoefde zij mij niets te vertellen, maar voor ik het wist stroomden de tranen over haar wangen en snikte ze dat het de geboortedag was van haar dochter, die ruim 50 jaar terug op jonge leeftijd was overleden. Ik kon niets anders doen dan een arm om haar heen slaan. Troostende woorden had ik niet, wel het besef dat dit inmense verdriet ook na jaren nog steeds heftig kan toeslaan. 
We hebben samen nog even zitten praten en zij vertelde mij dat ze nooit hulp had gehad. Dat was in die tijd ook heel gewoon, er overkwam je een ramp maar je moest doorgaan en vooral je verdriet niet laten zien. Ook binnen haar gezin heeft ze er nooit over kunnen praten. Soms brak haar dat op, vooral op belangrijke herinneringsdagen.
Het is maar heel klein wat ik die dag voor haar heb kunnen doen, maar toen ik wegging liet zij mij de deur uit en zag ik een bibberig lachje om haar mond verschijnen. Dank je wel, fluisterde ze in mijn oor.
Ik kwam hierdoor veel te laat bij de volgende cliënt, maar dat maakte me niets uit. Mijn dag was goed begonnen. Ik was ervan overtuigd dat mevrouw X de dag verdrietig, maar ook vol met mooie herinneringen aan haar dochter zou doorkomen.
Ook na zo’n lange tijd blijft het belangrijk om te kunnen praten en mag je het verdriet best laten zien.